Gud i alt

Når eg les anatomi, når eg ser kor fantastisk kroppen vår er designa, då ser eg Gud. Alle celler, alt vev, actin og myosin, brusk, hormonar, nervesystem. Det vitnar om at det kan ikkje vere tilfeldig. Det vitnar om at det er ein Gud og at eg har ein verdi som er så stor at ingen kan måle den. Men eit lite overslag kan synast gjennom Jesus på krossen som døydde for mine synder.

Når eg høyrer nokon syngje, når eg ser eit kunsverk, og ikkje minst når eg ser nokon danse, då ser eg Gud. Eg såg filmen This is it på kino i går, og når eg såg dansarane vart eg heilt rørt. Tenk kor flott vi er designa! Tilfeldig? Neppe.

LondonLengsel

I dag har eg lyst til å vere i London. Ha søndag i London. Ete engelsk frukost, gå på gudsteneste i Hillsong church London, gå ut oppløfta, shoppe litt og så ta fly heim att.

Eg har så lyst til å reise for tida. Ta eit år i Australia, bli kjent med flotte folk frå heile verda, lovsynge i Hillsong, ha det litt varmare enn i Noreg, få kjenne litt på heimlengsel.

Eg har så lyst til å oppleve noko nytt og spanande. Noko meiningfylt. Få eit nytt møte med Jesus.

Nytt perspektiv

Eg merkar at det var andre tider før.

Etter at eg har byrja på HiO føler eg at eg står litt på utsida av verda og ser inn, noko som høyres veldig trist ut, men det er det ikkje. Eg føler at eg kan sjå ting frå eit litt nytt perspektiv, og det er spanande. No som eg omsider har klart å lausrive meg frå ymse NLM-bobler (eller.. eg klarar nok aldri heilt å lausrive meg frå Sygna, men uansett), klarar eg å sjå kristendom frå eit nytt perspektiv. Eg har ofte tenkt at dei som ikkje kjenner Jesus går og lengtar etter noko meir her i livet. Dessverre har eg funne ut no at dette stemmer ofte ikkje. Folk går i grunn rundt og har det veldig fint sliksom livet er der og då, og eg skjønar det i grunn veldig godt. Sjølv om eg vankar mykje saman med ein muslim betyr ikkje det at eg får så frykteleg lyst til å konvertere. Der er hans meiningar og eg har mine.

Det går mykje i dette for tida merkar eg. Folk syns at det er heilt greitt at eg er kristen, men dei blir ikkje så fykteleg interesserte. Jaja. Det har fått meg til å tenkje litt, og eg har funne ut at eigentleg så er det veldig rart dette med kristendommen. Vi går rundt og trur på ein Gud som vi ikkje kan sjå, og så ber vi til han for ting og tang som sikkert kunne skjedd heilt tilfeldig likevel. Eg byrjar å forstå at dette er rart i andre sine auge. Og eg byrjar så smått å forså kvifor vi på død og liv skal gjere møtene så himla kule over alt. Vi må jo lokke med eit eller anna når kristendommen verkar så rar..

Eg trur den beste måten vi kan vise Jesus på er kjærleiken han har gitt oss. Ved å la den skine gjennom oss. Ved å sei nei til baktaling, ved å sjå den personen som ingen vil sitje med på forelesninga, ved å smile, ved å vere interessert, ved å vise omsut, og ikkje minst - ved å slutte å diskutere spørsmål opp og ned i mente som ikkje har noko med kjerna i kristedommen å gjere i det heile. For når dei ser dei gode gjerninane vi gjer, då skal dei prise Far vår i himmelen. Tenk om vi kristne hadde blitt kjent for å vere som Jesus, kjent for å henge med dei som ikkje har nokon, dei einsame. Tenk om forsamlingane våre kunne blitt den plassen der alle kunne kome og kjenne på at her er det godt å vere, her er det nokon som tar seg av meg, her er det noko spesielt - jo her er Jesus. Det finst kanskje ikkje så mange søkjande som er interessert i "religionen" vår, men det mange einsame her i Noreg. Desse treng ingen religion med reglar og bod, dei treng Jesus.

Vil du vere med og vise Jesus?

Koko

Eg merkar så smått at eg blir litt koko når eg berre har meg sjølv som selskap. No ligg eg altså heime med noko som liknar veldig på svineinfluensa, men sidan det ikkje var ledig tid hjå legen har eg ikkje fått påvist det. Uansett så har mamma sagt at eg skal halde meg inne nokre dagar, så då gjer eg det. Sidan dei eg bur mer har betre ting å gjere enn å sitje i leiligheta og kope, sit eg her ganske for meg sjølv. Dette er i og for seg bra, for då får eg god tid til å lese på eksamen som er om tre veker (kvifor er eg ikkje stressa?!). Men eg merkar at det ikkje er godt for meg å vere aleine, og tidlegare erfaringar støttar denne teorien. Då eg var sjuk i 3.klasse på Sygna lærte eg meg ein tjekkisk song utanboks og skreiv den ned med lydskrift. Lurar på kva eg kjem til å finne på no. Forhåpentleg vis noko meir nyttig. Til dømes alle musklane på kroppen. På korrekt latin, ikkje sånn tulle-engelsk-latin.

Elles har eg lyst på kakao, så det skal eg lage meg no.

God nok

Eg drøymer om ein menighet der ein kan kome som ein er. Der folk smiler til deg og er glad for å sjå deg. Der du aldri treng å vere redd for å kome aleine, for det er alltids nokon som set seg med deg. Etter møtet finn vi på noko kjekt saman i staden for å finne gjengen sin så fort som mogleg i fare for å bli gåande aleine. Jesus er i sentrum, for utan han kan vi ingen ting gjere. Ingen bryr seg om kva for klede du går med. Det er ikkje noko klasseskilje. Kva for vener du har betyr ingen ting. Ein får lov til å føle seg god nok og akseptert og at ein strekk til. Når ein pratar saman har ein meir å prate om enn vêret og den evige kjenner-du-rekka eller er-du-i-slekt-med-rekka.

Mange tankar gjekk gjennom hovudet mitt i helga, mellom anna dei over. Eg var på besøk på Sygna, hjarteheimen min. Der fekk eg slappe av, berre vere til. Frustrasjonar, forventningar og krav var på andre sida av landet. Kjensla av å ikkje strekke til fekk sleppe taket litt. For på Sygna, der fekk eg atter kjenne at eg strekk til, og det var godt. Eg fekk kjenne på det at eg er god nok og viktig. Og tru det eller ei - det er faktisk sånn det skal vere!

Til alle der ute: Du er god nok! Og Jesus er din styrke kvar dag.